Toscane met Hond – Deel 5

Voor Jule, Michael en hun drie honden is de laatste week vakantie begonnen. De twee Hamburgers hebben geen groot sightseeingprogramma gepland, ze doen gewoon lekker niets In Toscane, het lenteweer en de hoeveelheid vrije tijd die ze met de honden kunnen doorbrengen.

3 april: Sunny's verjaardag

Als we opstaan ​​is het bewolkt, maar warm genoeg om toch op het terras te ontbijten. Vandaag is Sunny jarig. Het oude meisje is nu 14 jaar oud en de milde temperaturen lijken goed te zijn voor haar oude botten. In stralende zon beginnen we aan onze grote tocht langs de beek en dan keren we uiteraard terug naar het heksenhuis. Michael heeft lekkers voor de viervoeters ingepakt zodat onze verplichte koffieborrel een echt verjaardagsfeestje wordt. 's Avonds hebben we een afspraak met Elisa en Davide. We rijden naar Lari en eten daar uitstekend Restaurant Burattinai in het kasteel van Lari. Honden zijn hier ook welkom en zijn voorzien van een bakje water.

4 april: De enige regenachtige dag

Tot nu toe hebben we geluk gehad met het weer, maar vandaag wil de bewolking maar niet doorbreken. Regen zegt misschien teveel, maar het miezerde het grootste deel van de dag. Niets dat een hamburger kan afschrikken en de honden vinden zulk weer ook niet erg. Daarom houden we ons aan ons plan, Sara op dat punt Terricciola-landgoed bezoeken. Ondanks het slechte weer krijgen we al snel een indruk van hoe mooi het hier moet zijn als de zon schijnt. Na een cappuccino en een stuk taart leidt Sara ons door de kelders. Hier rijpen - na gerichte selectie in de wijngaard - de rode wijnen Aliotto en Teuto in houten vaten - de Teuto zelfs vanaf het begin.

5 april: Het einde is in zicht

Morgen is het tijd om afscheid te nemen, dus de Bach, de Caffe del Borgo en Il Morso staan ​​voor de laatste keer op onze agenda.

Wanneer u de video start, worden er gegevens overgedragen aan Google. Start de video alleen als u hiermee akkoord gaat.

6 april: Zeg vaarwel

Bij ons laatste ontbijt vertroebelt dikke mist het zicht. Wil Terricciola het ons makkelijker maken om afscheid te nemen? Maar toen rond 14 uur alles ingepakt was, scheen de zon uit een strakblauwe hemel. De honden lijken te vermoeden dat deze autorit niet alleen naar de beek leidt, maar stappen toch gewillig in en laten zich zonder problemen vastbinden. We omhelzen Irene gedag, die zo'n charmante gastheer was. Voor onderweg gaf ik ons ​​een paar plakjes “ruit” met de heerlijke Toscaanse ham. Natuurlijk zijn ze allemaal opgegeten als we rond 00 uur onze eerste pauze nemen bij een tankstation langs de snelweg. De rustplaats ziet eruit als een enorm winkelcentrum en is absoluut niet geschikt voor een pauze met honden. Een file stopte ons op 17 kilometer van de Brennerpas, waardoor we onze vrienden in München pas rond 00 uur bereikten.

7 april: Terug naar huis

Om kwart voor tien zitten we weer in de auto. Het lijkt erop dat de honden gewend zijn geraakt aan reizen. Je stapt in, maakt het je gemakkelijk en dommelt in slaap. Alleen was ons humeur precies 14 dagen geleden veel beter - vol verwachting voor Terricciola! We nemen twee pauzes zodat de honden tussendoor wat beweging kunnen krijgen en een cappuccino kunnen drinken - niets vergeleken met die in Italië! Iets na 17 uur zijn we weer huiswaarts gegaan. We hebben uiteraard het mooie weer meegenomen, dat is wel een beetje vergevingsgezind. Dus eerst met de honden. Ze zijn opgewonden en snuffelen en markeren hun gebruikelijke territorium. Maar we besloten dat we volgend jaar zeker weer naar Terricciola zouden gaan - en natuurlijk niet zonder onze honden!